Valreepgesprekkie

In het Zuid-Afrika Huis aan de Keizersgracht vroeg een vrouw waarom ik de boeken wilde lenen die op tafel lagen. Het ging om Playing in the light van Zoe Wicomb, en All we have left unsaid van Maxine Case. Ik vertelde dat Carien een boek wil schrijven over drie generaties blanke vrouwen in Zuid Afrika. "Zij is geinteresseerd in overgedragen vrouwenpatronen en wil weten hoe belangrijk culturele identiteit is voor emancipatie." "Leuk onderwerp", zei de vrouw, en ze stelde zich voor: Ena Jansen, hoogleraar Afrikaanse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.
Ze raadde aan ook boeken van Rayada Jacobs te lezen. Een moslims schrijfster. "Zijn er ook Zuidafrikanen die hun identiteit niet aan hun cultuur ontlenen, maar aan het land waarin ze wonen?" vroeg ik. Zeker, zij was er een van. "Het onrecht dat zoveel mensen is aangedaan, verbindt."
"Dit was een aardig valreepgesprekkie," zei ze bij het afscheid.
Ik kon het woord niet vinden in een Zuidafrikaans woordenboek. In het Nederlands komt 'valreepgesprek' wel voor. Het is het gesprek dat met asielzoekers wordt gevoerd voordat ze het land worden uitgezet. Zo wil ik het niet gebruiken. Wel als het gesprek op de valreep, dat vaak onverwacht verrassend is.