“We zijn net kikkers in een pan”, zegt Cathrien, het water waar we in zitten wordt steeds heter, maar we springen er niet uit.” Cathrien, 59, is tweede generatie Nederlander in Zuid Afrika. Ze is gescheiden, heeft drie volwassen dochters en een zoon, en woont in een buitenwijk van Kaapstad. Haar huis heeft acht kamers, in de tuin is een zwembad, en voor de garagedeuren staat een witte BMW. Een muur van twee meter hoog omheint het terrein. En de voordeur wordt nog afgeschermd door een ijzeren hek dat ook overdag op slot gaat. Naast het hek een bord van de particuliere beveiligingsorganisatie ADT “armed response” staat erop. 24 uur per dag rijdt er op kosten van de bewoners een patrouilleauto door de wijk.
Is dat allemaal nodig? Als je er niet aan meedoet, ben je het volgende slachtoffer. Maar ook in deze moderne forten kun je nog steeds ongewenst bezoek krijgen. “Ze worden steeds slimmer”, zegt Cathrien. “En ook steeds gewelddadiger.”
De verhalen die je hoort zijn inderdaad afschuwelijk. Vrouwen die worden vastgebonden, verkracht, en de keel wordt doorgesneden. Gisteren zette we de tv aan: eerste bericht: bende overvalt gezin en laat meisje in draaiende wasmachine achter. Vandaag in de krant: gezin voor de tweede keer overvallen; overvallers schieten op beveiligers en ontsnappen.
Bij ons zit de angst er binnen een week ook al aardig in. In Kaapstad namen we ‘s avonds de auto om naar restaurant Paradiso te gaan dat 200 meter van ons guesthouse af ligt. En ik keek er niet van op dat onze huur auto overdag was opengebroken. En nu zitten we in een luxe appartement in Simon’s town, een kustplaats op nog geen 40 kilometer van Kaapstad. De jacuzzi in de overdekte tuin uitzicht biedt uitzicht op zee, net als het terras van ruim 100 m2, waar de zwarte bediende ons ’s ochtends een uitgelezen ontbijt serveert. Geweldige luxe voor weinig geld. Maar we slapen slecht omdat er geen hek om ons huis staat.
Particulieren geven nu in Zuid Afrika bijna net zoveel aan beveiliging uit als de overheid: 40 miljard per jaar, 18 keer zoveel als tien jaar geleden. Met dat geld betalen ze voor bewakers, elektrische hekken, beveiligingscamera’s, waakhonden en surveillanten.
Iedere dag staan er in de kranten opinie-artikelen die op een of andere manier te maken hebben met het geweld. Sommigen spreken van een progrom tegen de blanken. Mbeki had een vrouw voor racist uitgemaakt die in haar weblog schreef dat blanken vanwege het zwarte geweld het land verlaten. De waarheid is geen racisme, schreef ze terug. Nu werkt ze aan een boek met alle reacties die ze op haar weblog kreeg.
20 % van de blanken verlaat het land. Vooral jonge gezinnen: ze zien hier geen toekomst voor hun kinderen. Uit een ander onderzoek bleek dat nog maar 31% van de blanken vertrouwen heeft in de toekomst van dit land, tegenover 76% van de zwarten en 37% van de kleurlingen.
De blanke studenten die we gesproken hebben willen ook allemaal na hun studie het land uit. De kinderen van Cathrien wonen en werken in Namibie, of willen daarheen.
Maar Cathrien zelf blijft. “Ik zal sterven in dit land”, zegt ze. “Dit land kleeft aan je.” En haar broer Tjeerd denkt er net zo over. En ook dat kun je je voorstellen. Prachtige natuur, heerlijk klimaat, alle ruimte. Maar dat is het natuurlijk niet alleen. Dit is hun land. Ze zijn hier geboren, naar school gegaan, hebben gestudeerd, vrienden gemaakt, zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, belasting betaald, tuinen aangelegd, en planten en dieren leren kennen. Ze houden van hun land. Al wordt de grond steeds heter onder hun voeten.
Angst
“We zijn net kikkers in een pan”, zegt Cathrien, het water waar we in zitten wordt steeds heter, maar we springen er niet uit.” Cathrien, 59, is tweede generatie Nederlander in Zuid Afrika. Ze is gescheiden, heeft drie volwassen dochters en een zoon, en woont in een buitenwijk van Kaapstad. Haar huis heeft acht kamers, in de tuin is een zwembad, en voor de garagedeuren staat een witte BMW. Een muur van twee meter hoog omheint het terrein. En de voordeur wordt nog afgeschermd door een ijzeren hek dat ook overdag op slot gaat. Naast het hek een bord van de particuliere beveiligingsorganisatie ADT “armed response” staat erop. 24 uur per dag rijdt er op kosten van de bewoners een patrouilleauto door de wijk.
Is dat allemaal nodig? Als je er niet aan meedoet, ben je het volgende slachtoffer. Maar ook in deze moderne forten kun je nog steeds ongewenst bezoek krijgen. “Ze worden steeds slimmer”, zegt Cathrien. “En ook steeds gewelddadiger.”
De verhalen die je hoort zijn inderdaad afschuwelijk. Vrouwen die worden vastgebonden, verkracht, en de keel wordt doorgesneden. Gisteren zette we de tv aan: eerste bericht: bende overvalt gezin en laat meisje in draaiende wasmachine achter. Vandaag in de krant: gezin voor de tweede keer overvallen; overvallers schieten op beveiligers en ontsnappen.
Bij ons zit de angst er binnen een week ook al aardig in. In Kaapstad namen we ‘s avonds de auto om naar restaurant Paradiso te gaan dat 200 meter van ons guesthouse af ligt. En ik keek er niet van op dat onze huur auto overdag was opengebroken. En nu zitten we in een luxe appartement in Simon’s town, een kustplaats op nog geen 40 kilometer van Kaapstad. De jacuzzi in de overdekte tuin uitzicht biedt uitzicht op zee, net als het terras van ruim 100 m2, waar de zwarte bediende ons ’s ochtends een uitgelezen ontbijt serveert. Geweldige luxe voor weinig geld. Maar we slapen slecht omdat er geen hek om ons huis staat.
Particulieren geven nu in Zuid Afrika bijna net zoveel aan beveiliging uit als de overheid: 40 miljard per jaar, 18 keer zoveel als tien jaar geleden. Met dat geld betalen ze voor bewakers, elektrische hekken, beveiligingscamera’s, waakhonden en surveillanten.
Iedere dag staan er in de kranten opinie-artikelen die op een of andere manier te maken hebben met het geweld. Sommigen spreken van een progrom tegen de blanken. Mbeki had een vrouw voor racist uitgemaakt die in haar weblog schreef dat blanken vanwege het zwarte geweld het land verlaten. De waarheid is geen racisme, schreef ze terug. Nu werkt ze aan een boek met alle reacties die ze op haar weblog kreeg.
20 % van de blanken verlaat het land. Vooral jonge gezinnen: ze zien hier geen toekomst voor hun kinderen. Uit een ander onderzoek bleek dat nog maar 31% van de blanken vertrouwen heeft in de toekomst van dit land, tegenover 76% van de zwarten en 37% van de kleurlingen.
De blanke studenten die we gesproken hebben willen ook allemaal na hun studie het land uit. De kinderen van Cathrien wonen en werken in Namibie, of willen daarheen.
Maar Cathrien zelf blijft. “Ik zal sterven in dit land”, zegt ze. “Dit land kleeft aan je.” En haar broer Tjeerd denkt er net zo over. En ook dat kun je je voorstellen. Prachtige natuur, heerlijk klimaat, alle ruimte. Maar dat is het natuurlijk niet alleen. Dit is hun land. Ze zijn hier geboren, naar school gegaan, hebben gestudeerd, vrienden gemaakt, zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, belasting betaald, tuinen aangelegd, en planten en dieren leren kennen. Ze houden van hun land. Al wordt de grond steeds heter onder hun voeten.
Is dat allemaal nodig? Als je er niet aan meedoet, ben je het volgende slachtoffer. Maar ook in deze moderne forten kun je nog steeds ongewenst bezoek krijgen. “Ze worden steeds slimmer”, zegt Cathrien. “En ook steeds gewelddadiger.”
De verhalen die je hoort zijn inderdaad afschuwelijk. Vrouwen die worden vastgebonden, verkracht, en de keel wordt doorgesneden. Gisteren zette we de tv aan: eerste bericht: bende overvalt gezin en laat meisje in draaiende wasmachine achter. Vandaag in de krant: gezin voor de tweede keer overvallen; overvallers schieten op beveiligers en ontsnappen.
Bij ons zit de angst er binnen een week ook al aardig in. In Kaapstad namen we ‘s avonds de auto om naar restaurant Paradiso te gaan dat 200 meter van ons guesthouse af ligt. En ik keek er niet van op dat onze huur auto overdag was opengebroken. En nu zitten we in een luxe appartement in Simon’s town, een kustplaats op nog geen 40 kilometer van Kaapstad. De jacuzzi in de overdekte tuin uitzicht biedt uitzicht op zee, net als het terras van ruim 100 m2, waar de zwarte bediende ons ’s ochtends een uitgelezen ontbijt serveert. Geweldige luxe voor weinig geld. Maar we slapen slecht omdat er geen hek om ons huis staat.
Particulieren geven nu in Zuid Afrika bijna net zoveel aan beveiliging uit als de overheid: 40 miljard per jaar, 18 keer zoveel als tien jaar geleden. Met dat geld betalen ze voor bewakers, elektrische hekken, beveiligingscamera’s, waakhonden en surveillanten.
Iedere dag staan er in de kranten opinie-artikelen die op een of andere manier te maken hebben met het geweld. Sommigen spreken van een progrom tegen de blanken. Mbeki had een vrouw voor racist uitgemaakt die in haar weblog schreef dat blanken vanwege het zwarte geweld het land verlaten. De waarheid is geen racisme, schreef ze terug. Nu werkt ze aan een boek met alle reacties die ze op haar weblog kreeg.
20 % van de blanken verlaat het land. Vooral jonge gezinnen: ze zien hier geen toekomst voor hun kinderen. Uit een ander onderzoek bleek dat nog maar 31% van de blanken vertrouwen heeft in de toekomst van dit land, tegenover 76% van de zwarten en 37% van de kleurlingen.
De blanke studenten die we gesproken hebben willen ook allemaal na hun studie het land uit. De kinderen van Cathrien wonen en werken in Namibie, of willen daarheen.
Maar Cathrien zelf blijft. “Ik zal sterven in dit land”, zegt ze. “Dit land kleeft aan je.” En haar broer Tjeerd denkt er net zo over. En ook dat kun je je voorstellen. Prachtige natuur, heerlijk klimaat, alle ruimte. Maar dat is het natuurlijk niet alleen. Dit is hun land. Ze zijn hier geboren, naar school gegaan, hebben gestudeerd, vrienden gemaakt, zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, belasting betaald, tuinen aangelegd, en planten en dieren leren kennen. Ze houden van hun land. Al wordt de grond steeds heter onder hun voeten.
Angst
“We zijn net kikkers in een pan”, zegt Cathrien, het water waar we in zitten wordt steeds heter, maar we springen er niet uit.” Cathrien, 59, is tweede generatie Nederlander in Zuid Afrika. Ze is gescheiden, heeft drie volwassen dochters en een zoon, en woont in een buitenwijk van Kaapstad. Haar huis heeft acht kamers, in de tuin is een zwembad, en voor de garagedeuren staat een witte BMW. Een muur van twee meter hoog omheint het terrein. En de voordeur wordt nog afgeschermd door een ijzeren hek dat ook overdag op slot gaat. Naast het hek een bord van de particuliere beveiligingsorganisatie ADT “armed response” staat erop. 24 uur per dag rijdt er op kosten van de bewoners een patrouilleauto door de wijk.
Is dat allemaal nodig? Als je er niet aan meedoet, ben je het volgende slachtoffer. Maar ook in deze moderne forten kun je nog steeds ongewenst bezoek krijgen. “Ze worden steeds slimmer”, zegt Cathrien. “En ook steeds gewelddadiger.”
De verhalen die je hoort zijn inderdaad afschuwelijk. Vrouwen die worden vastgebonden, verkracht, en de keel wordt doorgesneden. Gisteren zette we de tv aan: eerste bericht: bende overvalt gezin en laat meisje in draaiende wasmachine achter. Vandaag in de krant: gezin voor de tweede keer overvallen; overvallers schieten op beveiligers en ontsnappen.
Bij ons zit de angst er binnen een week ook al aardig in. In Kaapstad namen we ‘s avonds de auto om naar restaurant Paradiso te gaan dat 200 meter van ons guesthouse af ligt. En ik keek er niet van op dat onze huur auto overdag was opengebroken. En nu zitten we in een luxe appartement in Simon’s town, een kustplaats op nog geen 40 kilometer van Kaapstad. De jacuzzi in de overdekte tuin uitzicht biedt uitzicht op zee, net als het terras van ruim 100 m2, waar de zwarte bediende ons ’s ochtends een uitgelezen ontbijt serveert. Geweldige luxe voor weinig geld. Maar we slapen slecht omdat er geen hek om ons huis staat.
Particulieren geven nu in Zuid Afrika bijna net zoveel aan beveiliging uit als de overheid: 40 miljard per jaar, 18 keer zoveel als tien jaar geleden. Met dat geld betalen ze voor bewakers, elektrische hekken, beveiligingscamera’s, waakhonden en surveillanten.
Iedere dag staan er in de kranten opinie-artikelen die op een of andere manier te maken hebben met het geweld. Sommigen spreken van een progrom tegen de blanken. Mbeki had een vrouw voor racist uitgemaakt die in haar weblog schreef dat blanken vanwege het zwarte geweld het land verlaten. De waarheid is geen racisme, schreef ze terug. Nu werkt ze aan een boek met alle reacties die ze op haar weblog kreeg.
20 % van de blanken verlaat het land. Vooral jonge gezinnen: ze zien hier geen toekomst voor hun kinderen. Uit een ander onderzoek bleek dat nog maar 31% van de blanken vertrouwen heeft in de toekomst van dit land, tegenover 76% van de zwarten en 37% van de kleurlingen.
De blanke studenten die we gesproken hebben willen ook allemaal na hun studie het land uit. De kinderen van Cathrien wonen en werken in Namibie, of willen daarheen.
Maar Cathrien zelf blijft. “Ik zal sterven in dit land”, zegt ze. “Dit land kleeft aan je.” En haar broer Tjeerd denkt er net zo over. En ook dat kun je je voorstellen. Prachtige natuur, heerlijk klimaat, alle ruimte. Maar dat is het natuurlijk niet alleen. Dit is hun land. Ze zijn hier geboren, naar school gegaan, hebben gestudeerd, vrienden gemaakt, zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, belasting betaald, tuinen aangelegd, en planten en dieren leren kennen. Ze houden van hun land. Al wordt de grond steeds heter onder hun voeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten